zəhrimar

zəhrimar
is. <fars.> Əsil mənası «ilan zəhəri» olub, aşağıdakı mənalarda işlənir: 1) zəhər, çox acı şey mənasında. Haq bilir ki, beli şallı hacılar; Zəhrimartək xalqın ağzın acılar. Q. Zakir; 2) çox pis, mənfur, xoşagəlməz şey haqqında deyilir. Əba-qabını qovza, bax, içində zəhrimarı gör. M. Ə. Sabir; // söyüş məqamında. <Vəzir:> Zəhrimar, zəqqum, sən mənə belə xörək yediribsən ki, bir ay da yeməsəm, acmanam. M. F. A.. <Telli:> . . Zəhrimar, Telli, dərd, Telli. Ü. H.. <Mirzə Turab:> Zəhrimar, bəli! Neçə dəfədir ki, səni çağırıram, indi gəlib öküz kimi bəyirirsən. B. Talıblı; // mənfur; 3) adı deyilmək istənilməyən şeyə işarə (acıqla deyilir). <Mübaşir Məmməd:> . . . Musa kişi, bizi na- ümid eləmə, bir-iki şüşə o zəhrimardan tap! M. İ..
◊ Zəhrimar olmaq, zəhrimara dönmək – bax zəhərə dönmək («zəhər»də). Zəhrimara döndü ağzımın dadı; Əlimdə şərbətim ağı kəsildi. A. Ə.. Mənzilə getməyə yox cürətləri; Zəhrimar olubdur kef-ləzzətləri. H. K. S.. Zəhrimara qalsın, zəhrimara qalmış – söyüş, qarğış ifadəsi. <Sevil:> Nə edim, Gülüş, zəhrimara qalsın o çörək ki biz yeyirik, yazıq Balaş gecə-gündüz ac-susuz işləyir. C. C.. <Usta Zəfər:> Yenə zəhrimara qalmış xəzri yeri-göyü süpürür. M. Süleymanov.

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Игры ⚽ Поможем написать курсовую

Look at other dictionaries:

  • çor — is. 1. Əsasən pambıqda, bəzən də başqa bitkilərdə xəstəlik. Sahələr çor və pambıqqurduna qarşı bir neçə dəfə dərmanlanmışdır. (Qəzetlərdən). 2. məc. Söyüş, qarğış mənasında. <Hafizə xanım:> Çor xanım, zəhrimar xanım, itil çölə! Ə. H..… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • bağırdələn — (Basarkeçər, Qazax, Şəmkir) yabanı bitki adı. – Zəhrimar bağırdələn arpıya qarışıf xarav eliyif (Qazax); – Coravıma bağırdələn doluf (Şəmkir) …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • xoryat — I (Ağdam) satqın. – Ə:, nə xoryat adammış, gedif Qaracadan sədriyə şikə:t eliyif II (Ağdam, Balakən) çirkin, kifir. – Yox ə:, xoryatın biridi, sir sifətinnən zəhrimar yağır (Balakən) …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • anlaq — is. Düşüncə, qanacaq, mərifət, dərrakə. <Ağa Qurban:> Bizim bu yekəpapaqlarda anlaq nə gəzir, gedirlər bazara, gəlirlər evlərinə, bir az zəhrimar yeyib yıxılıb yatırlar və elə bilirlər ki, həyat sürürlər. Ə. H …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • naxoşluq — is. Xəstəlik, azarlılıq. Naxoşluğu uzun çəkmək. – <Əvvəlinci azarlı:> . . Bu zəhrimar naxoşluq yapışıb yaxamdan. C. M.. <Baxışoğlu Həsən> . . özünü azardan və naxoşluqdan hifz etməzdi. B. T.. Naxoşluğa salmaq – bax naxoşlatmaq.… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • riştə — is. <fars.> klas. 1. Əriştə. İki batman riştə kəssə on nəfər övrət yığar; Zəhrimar olsun həmi riştən, həmi yarman, bacı. M. M.. 2. məc. Tel, bağ, rabitə. <Vaqif, Vidadi, Zakir və Şirvaninin> qələmlərindən hər nə zühurə gəlibsə, demək… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • xaraba — <ər.> 1. is. Dağılmış, uçulmuş, viranə qalmış şəhərin, tikilinin və s. nin qalığı; yarı yıxıq ev və s. ; xarabalıq. Bizdən sonra kəndlilər Pəri arvadı və uşağını xarabadan çıxartmışdılar. C. M.. Bayquş xaraba, gecəquşu qaranlıq sevən kimi,… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • yolma — 1. «Yolmaq»dan f. is. 2. sif. Çox gödək olduğundan orağa gəlmədiyi üçün əllə dartılıb çıxarılmalı olan. Yolma taxıl. – . . Onların taxılı bu il gödərək yolma olmuş, dərzləri bəndəmin arasına güclə yığılmışdı. S. R.. // is. Bu cür taxıl. Yolmasın… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • əl — is. 1. Qolun biləkdən dırnaqlara qədər olan hissəsi. Əli ilə tutmaq. Sağ əl. Əllərini yumaq. Əlini çiyninə qoymaq. Əli ilə sığallamaq. Əli ilə götürmək. İnsan işlərinin çoxunu əlləri ilə görür. – Tək əldən səs çıxmaz. (Ata. sözü). Əfsus ki,… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”